İşçi Partisi konferansında Andy Burnham'ın konuşmasının ardından en çok ilgi gören etkinlik, Liverpool'un Baltic Triangle bölgesinde düzenlenen ve Sugababes grubunun sahne aldığı bir parti oldu. Partiye katılanlar, grubun şarkılarına eşlik ederken, bu anlar partinin geçmişiyle paralellikler taşıyordu. Son yıllardaki zorlu süreçlere ve iç bölünmelere rağmen, Liverpool'daki sahnede orijinal üyeler geri dönmüştü ve sadece en sevilen şarkılarını çalıyorlardı. Seyirciler bu durumdan oldukça memnundu.
Burnham'ın ana sahnede gerçekleştirdiği konuşma, Brexit veya sosyal hizmetler konusundaki planlarından ziyade, son altı yılın sıkı bir şekilde planlanmış baskısının ardından ortaya çıkan ham duygu gösterisiyle konferans salonunu büyüledi. Konuşmasında, son on yıldır kafasında şekillenen planları ve siyasi içgüdülerini birleştirdi. Konferans sabahı, başbakan erken saatlerde bir sabah koşusuna çıktı ve ardından son rötuşları yapmak için geri döndü. Yardımcılarının ifadelerine göre, sahneye çıkmadan hemen önceki anlarda bile konuşmasını yeniden yazıyordu. Konuşmasının yaklaşık dörtte biri ise doğaçlamaydı.
Yardımcılar, Burnham'ın konuşmayı prova ederken, babasıyla ilgili paragrafı okurken ağlayacağını bildiğini belirttiler. Pratik denemelerinin hiçbirinde gözyaşlarına hakim olamamıştı. Ancak konuşma sırasındaki uzun duraklaması ve kendini toparlama çabası en duygusal anları oluşturdu. Birçok bakan, yakın zamanda annesini kaybeden Ed Miliband'ın yanı sıra, Burnham'ın hükümetteki en yakın arkadaşları ve onun yükselişinin mimarları olan Louise Haigh ve Anneliese Midgley'nin de gözlerinin dolduğunu ifade etti.
Konuşmasının ardından Burnham, tüm bakanlarını özel bir motivasyon konuşması için topladı. Her konuda hemfikir olmayacaklarını bildiğini ancak bir generali askerlerini savaşa gönderirken sergilediği aura ile onlara "sahaya çıkın ve bunun için mücadele edin" dedi. Onları "bir bez bebekle" göndermeyeceğini, önlerindeki mücadele için doğru silahlara ihtiyaçları olduğunu ve bunları sağlayacağına söz verdi. Konferans salonunun dışındaki koridorda, bakanlar titrek seslerle duygularını dile getirdiler. Bir bakan, "Bütün istediğim buydu" dedi.
Son on yılda siyasi liderlerin konuşmaları için beklentiler düşüktü. Sosyal medya için kısa alıntılar veya istatistik ve başarılarla dolu uzun listeler dışında konuşmaların pek etkisi olmuyordu. Burnham'ın konuşması, birçok milletvekilinin hatırladığı saf siyasi argüman içeren ilk konuşmaydı. Konuşmada, normal zamanlarda isyana neden olabilecek birçok konu vardı: Brexit, üçlü kilit, seçim reformu ve büyüme ile savunma konusundaki belirsizlikler. Bir kabine bakanı, "Açıkçası konuşmanın bazı kısımlarını zorlayıcı buldum" diyerek, "Daha önce asla dokunmamamız gerektiğini düşündüğüm şeyler veya fazla geçmişe dönük bulduğum halk kontrolü argümanı vardı" itirafında bulundu. Ancak, "O anda her kelimeye katıldım çünkü bizi ikna etti, bir argüman sundu ve beni kendi kendimi sorgulamamı sağladı. Bu oldukça olağanüstü bir şeydi." dedi.
Kabine içinde bile seçim reformu fikrine burun kıvıranlar var. Bir üye, "Ama biliyorsunuz, ona inanıyor ve ben bunu yutacağım" dedi. Burnham, konuşmadan hemen önce kabine bakanlarını son dakika toplantısına çağırdı ve özel argümanlarını sundu, onların yorum ve geri bildirimlerini aldı. Bir üye, "Bunu itiraf etmekten neredeyse utanıyorum ama bu, başka hiçbir liderle daha önce hiç yaşanmadı" dedi. Konferansın kulislerinde, kabine bakanları en samimi oldukları anlarda, adeta kolektif bir travma yaşamış gibi konuştular ve Burnham'ın yükselişinin, son iki yılın ne kadar zor geçtiğini itiraf etmeleri için ihtiyaç duydukları rahatlamayı sağladığı belirtildi. Daha önce düşünülemeyen hizip çizgilerini aşan, darbe sırasında kurulan yakın dostluklar ve ittifaklar mevcut.
