İngiltere ve Galler'de 18 yaş altı yaklaşık 130.000 genç bakıcı bulunurken, gerçek sayının çok daha yüksek olduğu düşünülüyor. Bu gençlerin önemli bir kısmı, aile üyelerine haftada 50 saatten fazla bakıcılık yaparak hem sosyal hem de akademik geleceklerini riske atıyor.

17 yaşındaki A.B., Londra'da oyunculuk eğitimi alıyor ve üniversiteye gitmek istiyor. Ancak yaşıtlarının aksine, babası P.'e de bakıcılık yapıyor. P., sekiz yıl önce geçirdiği felçler nedeniyle ciddi hareket ve hafıza sorunları yaşıyor. Ava-Grace, annesi K. ile birlikte babasının kan şekeri seviyelerini takip ediyor, ilaçlarını veriyor ve ev işlerine yardımcı oluyor.

Ava-Grace, yaşadıklarını şu sözlerle anlatıyor: "Ona sürekli endişeleniyorum. Koleje gitmeden önce ona yardım ediyorum ve çoğu gün ona bakmak için eve çabucak dönmem gerekiyor." Bu durum, gençlerin sosyal hayatlarını ve hobilerini sürdürmelerini zorlaştırıyor.

Carers Trust'a göre, 18 yaş altı 1 milyon, 18-25 yaş arası ise 500.000 genç bakıcı olabilir. Yaşam maliyeti krizi nedeniyle ailelerin para kazanmaya öncelik vermesi, çocukların diğer aile üyelerine bakıcılık yapmasına neden oluyor. Bu durum, genç bakıcıların eğitimde, istihdamda veya eğitimde olmayan olma olasılığını iki katına çıkarıyor.

Genç bakıcılar, yerel konseylerden sağlıkları, eğitimleri ve refahları üzerindeki etkileri konusunda değerlendirme alma hakkına sahip. Ancak Carers Trust, bu desteğin yetersiz olduğunu ve coğrafi konuma göre değişiklik gösterdiğini belirtiyor. Andy McGowan, "Yetişkin sosyal bakım eşiği çok yüksek, bu yüzden birçok kişi yardım alamıyor." diyor.